De belevenis van een Smalrug

Ik zet mijn fiets mooi verstopt achter Ello’s Place. De kleine wilde op zijn step mee met mij naar het fierljeppen. Ik vroeg of hij mee wilde en op een of andere manier wil hij sneller naar het fierljeppen dan naar voetballen. Wat ik hem niet vooraf had verteld, was dat er een springkussen aanwezig was. Hij zag de grote tractorspringkussens en hij bleef erbij staan: “Ooh wow opa”.

Janneke Smedema komt mij tegemoet en ik geef haar vriendelijk een hand en verontschuldig me een beetje: “Ik ben beetje te laat”. Met een lach zegt ze: “Nee hoor het is net begonnen”. Ik draai me om en ik zie dat de kleine netjes zijn schoenen uittrekt en de grote springkussens beklimt.

In mijn hoofd begin ik toch weer met een klassieke denkfout en zeg tegen mezelf: ‘Nou, even kijken wat dit is’. Ik zag dat een vrachtwagen van Postma fungeerde als een tribune. De mensen zitten er hoog en droog. Af en toe zelfs heerlijk in de schaduw zodra de zon achter de wolken vandaan kwam. De zandbak ligt er keurig bij, een tent waar kleine kinderen volop aan het kleuren zijn. Want ook voor de kinderen is er een kleurwedstrijd. Snackauto aanwezig: check, drinken: check.

Hoe langer ik om me heen keek, hoe mooier ik het vond. In plaats van te letten op de fierljeppers, kan ik mijn ogen niet afhouden van de organisatie. De fierljepvereniging is nu niet bepaald de grootste vereniging van Grijpskerk, maar mensen toch, als ik een jurylid was en moest beoordelen hoe een organisatie werkt, dan was het 10, 10, 10 en daar een 10….”HEE Gianni Infantino, kom eens in Grijpskerk”. Je zou zo’n vent bij zijn kale kop willen pakken en willen zeggen: “Zo organiseer je een sportief evenement”.

Nadat ik in mijn beleving alles positief had beoordeeld, vallen mij ineens de zonnebloemen in een melkbus op. De organisatie met mooie blauwe T-shirts met sponsoring van Jumbo, Van Regteren en Sport je Fit….nou hoor ik u denken ‘ben je nu klaar met al die positieve verhalen’…gotskes, ik dacht dat ik zelf ook wel klaar was, maar ik genoot telkens weer van al die vrijwilligers die deze middag voor mij onvergetelijk gingen maken…zie ik witte letters en cijfers: NK 2026. Mooi strak afgewerkt met zwart kleed eronder. “Wel het dit doan?”.

Het is niet de kers op de taart, het is meer dan dat. Helaas kan je weer geen hoger cijfer dan een 10 geven. Een tien met een griffel. Het zorgde ervoor dat ik gedurende de wedstrijd meermalen naar de letters NK 2026 keek. Ik denk: ik vraag Bert: “Wat een perfect organisatie Bert”. Bert zit op zijn meegenomen klapstoel en kijkt mij aan en nadat Bert mij herkent, zegt hij ietwat te luid: “GE-WEL-DIG” alsof zijn Friese buren het even moesten aanhoren.

Ik sta even naast Ineke. Ze heeft een app en houdt iedere sprong bij op haar app. Ik maakte nog een anekdote van het NK 2016. Toen zat ik net achter Ello en de burgemeester. Ik was vol overtuiging die grap aan het vertellen en ineens krulde een windvlaag de tent omhoog, waardoor ik een straal water rechts in mijn nek ontving. Dat was koud…Ineke lachte mij uit en al snel kwam de opmerking…”je anekdote is denk ik gezwets in de ruimte dat ergens bovenin iemand heeft bepaald…zwets niet zo”. Na het lachen merkte Ineke op: “Kijk NOS Jeugdjournaal is er ook”

Ik zie de springers, want ja, zonder de fierljeppers geen NK. Zowel de meisjes als de jongens doen hun best voor die ene beste sprong. Het is leuk om te zien hoe iedereen op zijn eigen wijze een sprong aanvangt, de coach die erachteraan rent. Het klimmen in de stok en het neerdalen in de zandbak. ‘Het griest je soms aan’. Gelukkig is de EHBO aanwezig, die overigens niets te doen had. Na een goede sprong applaus en soms een stilte voor een sprong. Je hoort even de wind waaien, even dat iedereen zijn adem inhoudt.

Jari Lekkerkerker uit Montfoort klimt wel heel hoog in de stok en zet zich flink af aan de top van zijn polsstok, dat ik dacht…och, hij flikkert straks over de reclameborden heen…11:80, de omroepers brullen al NK RECORD…de jury moet nog even alles zorgvuldig natellen en dan komt het bericht…een record. Luid applaus.

Ik kreeg even een brok in de keel en uh, een traan loopt over mijn wang. Ik keek om me heen: ziet iemand het? Ik had mijn excuses al klaar. “Ja harde windvlaag worden mijn ogen wat waterig”.

Ik zie mijn kleine vooraan staan. Hij aanschouwt het fierljeppen en het is prachtig om te zien dat mensen komen kijken. Wat een podium is het toch voor die kinderen. Een verklede kievit en een kikker trekken bekijks bij de kinderen en tot twee keer toe werd de wedstrijd onderbroken door een regenbui. Gewoon tijdens een sprong stopt de wedstrijd en rent iedereen naar de tent om te schuilen, wat gelijk voor een lekker sfeertje zorgt en mevr. Pater achter de bar begint te roepen: “Extra korting op koffie”

Twee jongens uit fierljepvereniging Grijpskerk deden mee: Derk Smedema uit Lauwerzijl en Benjamin Berg uit Grijpskerk. Benjamin werd derde. Naast het NK-record werden er nog eens 5 schansrecords verbroken. Ik hoor een deskundige na afloop zeggen dat de baan langer moet worden gemaakt. De sport evolueert enorm en in de toekomst zullen er veel records worden gehaald.

Na afloop kon ik mijn kind niet uit het springkussen krijgen. Hij wilde nog wat langer spelen. Ik zag dat de kersverse recordhouder ook het springkussen indook. Ja, nu snap ik hem, wie wil er nou niet met een kampioen in het springkussen.

Al met al werd het een heerlijke zaterdagmiddag. Onvergetelijk voor de deelnemers en toeschouwers. Ik hoorde na afloop alleen maar mensen die dik tevreden waren. Mensen uit het Westen en Friesland. Een kleine vereniging is dus in staat om een groot evenement te organiseren en vooral als je bedenkt: zodra je het park in loopt en die 2 kleine schansen ziet staan, dan kan je nauwelijks bevatten dat er een groot evenement heeft plaatsgevonden.

Dik tevreden fiets ik naar huis en hoorde ik de kleine zeggen: “Oma Oma. Ik heb met de kampioen in springkussen gespeeld”. Oma hoefde de vraag niet te stellen: “Hoe was het”.

Als slot wil ik toch even stiekem vertellen dat ik hoorde dat die letters NK 2026 tijdens de wedstrijd verkocht zijn aan een andere organisatie die binnenkort ergens een ander NK organiseert. Hoe eenvoudige witte letters van grote waarde kunnen zijn. Maar er is nog iets wat mijn dag helemaal goed maakt. Dat waren de wijze woorden van Bert. Zijn uitspraak snijdt hout. Daar kan je simpelweg niets meer aan toevoegen. Ja, misschien dat ene woordje ‘Amen’.

Het NK is afgelopen. Bert staat op, klapt zijn stoeltje dicht en pakt zijn paraplu, kijkt nog even om om te kijken of hij alles schoon en netjes heeft achtergelaten. Bert staat rechtop en Bert zei: “Een nieuw Nederlands Record, het zet Grijpskerk op de kaart”.

KK